Meyzâr logosu, ilk bakışta bağırmayan ama masaya oturduktan sonra kendini hissettiren bir karakter üzerine kuruldu. Çünkü Meyzâr’ın derdi; akşamı yavaşlatan, sofrayı uzatan ve sohbeti merkeze alan bir mekân hafızası yaratmak.

Logonun tipografik yapısında bilinçli olarak keskin, modern ve steril bir çizgiden uzak duruldu. Harflerin etli, tok ve hafif eski dünyaya ait formu; markanın ocakbaşı, meze, rakı ve uzun sofra kültürüyle kurduğu bağı güçlendiriyor. Burada amaç “nostaljik görünmek” değil; nostaljiyi bugünün rafine restoran algısıyla yeniden yorumlamak. Meyzâr geçmişe yaslanmaz; geçmişten doğru duyguyu alır, bugünün dilinde yeniden kurar.

Meyzâr kelimesinin görsel duruşunda özellikle sıcaklık ve ağırlık dengesi önemlidir. Çünkü bu marka ince bir şarap barı değil. Ama kaba da değildir; burası sıradan bir kebapçı da değil. Tam aradaki o zor yere yerleşir: samimi ama seçkin, geleneksel ama tasarlanmış, iştah açıcı ama görgülü. Açık söylemek gerekirse, bu dengeyi kaçırdığınız anda marka ya fazla “köy evi dekoru”na düşer ya da gereksiz yere butikleşip sofranın ruhunu kaybeder. Meyzâr logosu bu iki uçtan da bilinçli şekilde uzak durur.